به‌یاد یک بازیگر امیدبخش

.

به گزارش خبرگزاری صداوسیما ، متن این یادداشت به این شرح است :

«در روزشمار زندگی هر انسان یک جایی درنگ اتفاق می‌افتد تا جهان او عوض شود. زندگی جاودان یعنی اینکه بودن پایان ندارد و باور این امر وجودی به ما آرامش می‌دهد ولی حسرت ما این است که به قول «سهراب سپهری» مرگ گاهی ریحان می‌چیند!

«بهناز نازی» بازیگر و طراح صحنه تئاتر و سینما و تلویزیون تا همین حالا که درباره رفتن او می‌نویسم، برای من هنرمندی محترم و انسان با وجودی شناخته می‌شود که تجربه حضورش در «گروه تئاتر شایا» بسیار شایسته و ارزشمند بود. در آغاز کار هنری، جمع ما که همه دانشجویان هنر بودیم و با جوانی و شوق تجربه و آموختن را دنبال می‌کردیم، «بهناز نازی» چند گام از ما جلوتر بود. اخلاق و فعالیت گروهی و حمایت از آنها که تجربه کمتری دارند، خصلت شخصی و فردی او بود که در بیش از سی سال کار و همکاری از او آموختم.

برای هنرمند شدن فقط تجربه کفایت نمی‌کند و نقش موثر هر فردی وقتی شکل می‌گیرد که به کار و تلاش و هنر دیگران توجه کند. «بهناز نازی» با حضورش نقش بزرگ‌تر را به خوبی بلد بود و برای همین فقدان این هنرمند برای آنها که با او تجربه مشترک هنری داشته‌اند، سخت و دردناک است. در سال‌های اخیر، بخش مهم زیست فردی و هنری «بهناز نازی»، شوق عجیب برای کار هنری بود که با وجود بیماری و کسالت جسمی همواره فعالیت می‌کرد. خاصیت بزرگ هنر، نمود شوق و امید زندگی است و این ویژگی در این سال‌ها چنان بود که بیشتر ما فراموش کرده بودیم که او بیمار است!

هنر، یک فعالیت روح‌بخش و پدیده‌ای موثر است که هنرمندان آن انسان‌های خوشبختی هستند که به قول «نیل ویستلر» ثروت خلق می‌کنند. وقتی به کارنامه کاری «بهناز نازی» فکر کنیم، آثاری درخشان با حضورش خلق شده که مهم‌ترین آنها بازی شخصیت واقعی خودش در کنار دیگران بود که در این چند ساله شور و شوق برای کارش به تمثیل امید تبدیل شد. حالا که در فراق او می‌نویسم، ترجیح می‌دهم از اثری صحبت کنم که بیشتر از هر کار و خصلت فردی او برای من ارزشمند بود. نقش بزرگ او زندگی امیدبخش و عاشقانه بود که تا آن وقت که نفس می‌کشید در وجودش جاری بود.

«لئوناردو داوینچی» اعتقاد داشت که هنر هرگز به پایان نمی‌رسد بلکه رها می‌شود. «بهناز نازی» آفرینش‌گر و خالق هنر که شغل بازیگری را پیشه اصلی خود کرده بود، در کارهایش به شخصیت‌هایی جان داد که آئینه مردمان زندگی بود. استعداد ذاتی و خلاقیت او ارزش هنری دارد اما هنر بزرگ او رفتار موثر فردی و گروهی بود که با احترام همیشگی از او یاد خواهد شد. آنچه این هنرمند خلق کرد پایان ندارد و اینک در جهان دیگر روحی آرام و آسوده دارد. حالا دیگر نقش او خیالی نیست که بخواهد آن را جان‌بخشی کرده و بازی کند. بازی بزرگ او آرامش  واقعی است که پس از چند دهه زندگی، نیک نقش خود را به پایان رساند تا یاد او شیرین و امیدبخش باشد.»